تبليغاتX

من قاتل نیستم
ادبی
 

هر چند که چشمهایی ، شبیه به آهو داشت

  همراه خود ، دندان تیز و طبع کثیف زالو داشت

از خون عاشقم می مکید و بزرگ میشد

  در آغوش گرم من ، یکپارچه گرگ میشد........


 

 

 

( به نام ایزد پاک )

 شرمنده ام از دیر امدنم ، اما چه میشود کرد که مجال و یا شاید

 دیگر حوصله ای برای به روز کردن نیست ، به هر حال با یک

کار تازه در کنار شما هستم.

(( زخم ))

 

 سیب سرخ من، بر درخت  خانۀ همسایه چه می کنی؟

  برمزار سرد من ،

   با اینهمه شمع و پروانه چه می کنی؟

 

گیرم که خیال بی سرنوشت من آرام گرفته است

 تو با خیانت این دل،

  دل رسواگر دیوانه چه می کنی؟

 

از زخم زمانه عشق من مرد،

  شیرین من مرد

 فرهاد را بگو ، با ورد اینهمه قصه و افسانه چه می کنی؟

 

گیرم که می خوران باده نوش، همه  باده شکستند

 امروز گذشت،

 فردا ،

 با درد مستی و میخانه چه می کنی؟

 

به خواب من که هیچ نیایی، از خیال تو گذشته ام

  من که نه،

  تو با شوری آن دو چشم سیاه فتانه چه می کنی؟

 

دگر به همزادی سایه های پی در پی شک نکرده ام

  تو با همنشینی درویش و دعای نیمه شب و

  ساغر شکرانه چه می کنی؟

 

از ما که گذشت ، تورا به خیر ما به سلامت

 امروز که نه،

 فردا ،

  تو با زخم بی رحم زمانه چه می کنی؟

 

 

-------------------******************_________________

 


 

یا حق علیرضا پورهاشمی

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 6 اردیبهشت1387ساعت 5:22 بعد از ظهر  توسط علیرضا پورهاشمی | 

دست در حلقۀ  آن زلف دوتا نتوان کرد

 تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

 

 

 

به نام حضرت دوست

 

شرمنده ام ازدیر آمدنم ، عید و سال نو و هرچه که بود گذشت  و حاصل برای من جز

غم و غربت نبود،همین و بس.

هر چند دیر شده ولی برای آرزوی سلامتی کردن هیچ وقت دیر نیست پس امیدوارم

 که سرشار از سلامتی باشید وسالی موفق پیش رو داشته باشید.

 

حاصل این ماه درد، کار زیر بود که خوندنش خالی از لطف نیست .

 

 

 

(( حا فظ))

 

من امشب، کنار حافظ یاد بود تو، می مانم

                                  

                                         تا اوج سحر،غزلی از چشمهای تو، می خوانم

 

مرا مهر سیه چشمان زسر بیرون نخواهد شد

 

                                       قضای آسمان است این واین را من ، نمی دانم؟

 

کجای قصه ها مرده است، نفسهای حضور تو

 

                                           کجای حادثه رفته است،غرور گرم چشمانم!

 

من اینجا زخم خوردم، درون بیستون مٌردم

 

                                                هنوزم تیشه ای مانده، کنارنبض دستانم

 

بگو در من بمیرد درد، آری می کِشد فریاد

 

                                           نگاه خسته بر دستت، سکوت مانده بر جانم

 

فضای قصه تاریک است، ترا من ،نه، نمی بینم

 

                                            کجای شب تو افتادی، که اینگونه پریشانم

 

دوباره من/ ابد/ محکوم، برای جرم نا معلوم

 

                                          فقط یک حرف افتاده ، میان بغض لرزانم:

 

همیشه بی تو می میرم، همیشه از تو می خوانم

 

                                            اگرچه زهر می ریزی، درون عمق شریانم

 

***************    

 

و من/ دیوار / تکیه

             

                        کتاب حافظ ساده

                  

                              همیشه قصه ام آری

      

                                                   درون غصه افتاده

            

                                                                درون غصه افتاده

 

***************_______________******************

 

 


 

             

این شعر را بشنویم

 

 حافظ

 

 

*****************__________________***********

                        

منتظر نظرات شما هستم

 

 

  یا حق       علیرضا پورهاشمی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 10 اردیبهشت1386ساعت 0:17 قبل از ظهر  توسط علیرضا پورهاشمی | 

به نام خدای حسین                         

 

با عرض سلام خدمت شما دوستان گرامی

 

  باعرض پوزش از وقفه بوجود آمده 

 

 با یک کار جدید با شما دوستان همراهم، امیدوارم

 

  کمی حوصله به خرج بدید و همۀکار را بخونید:

                  

           ((سهم))

 

     فصل درو که می آد از راه ، دهقانا داسشونو بر می دارن

                 

                 قبل از خروس خون صبح ،همه تو خونه هاشون بیدارن

                         

   آفتاب میآد، چشماشو ازچادر شب در میاره

                        

                            ابر میآد تو آسمون ، دو قطره بارون می باره

                           

                    فصل درو که می رسه

                                

                                     اینجا هر کسی کاری داره،  باری داره

              

                          فرق نداره برای ما

                          

                                         آسمون،  قصد همکاری داره

                                      

                                 زمین با ما، سر یاری داره

                           

                                  ما می ریم ، به جنگ اون

                                                  

                                                 به جنگ زمین یا آسمون

        

                        دست میدیم ،به دست هم

                                        

                                                 از کودک و پیر و جوون

 

          فصل درو که  می رسه

                  

                       از زخم داس ،دهقانا دستاشون،تاول می زنه

        

       اما اون، با دستای تاولی ، ریشه های گندمو از خاک می کنه

                       

                                        خوشه خوشه گندمو

                                              

                                         با عرق

                                           

                                                     با عزا دارن انبار می کنن

                                 

                    از سر صبح تا بوق سگ ، همه دارن کار می کنن              

                        

                         این کار یکبارو، دوبار نیست به خدا

                                     

                              اینارو

                                       

                      یه هزار سالی هست، دارن تکرار می کنن

                

                    ***********

                        

         اما امروز، روز آخر کارمونه

                   

                              نگاه کن ، گندما، توی انبار مونه

                

         ساقه های توی مزرعه

                         

                                     دیگه امروز ، خوشۀ گندم نداره

             

                       اما مردم ده ،

                        

                                  نیت شادی ندارن                

                           

                                     انگار یه غمی تو دلشون ریشه داره

         

              یه هزار سالی هست ،

                       

                         وقتی این روز می رسه

                           

                                 دهمون سیاه میشه ، انگار که عزا داره

              

        آخه امشب، شبیِ که

                    

                 مزدورای ارباب می آن اینجا می مونن

           

                     برامون تا خود صبح، نطق اربابُ می خونن 

 

                  مش حسن سهم تو ،

                                  

                        از یک منت یک چهارمه

                                               

                                           سهم اربابُ بده،

                                                       

                                                           از یک منی سه چهارمه

                   

                        مش غلام یادته ،

                            

                             پارسال که به مزرعه ات گراز زده بود

                                              

                                        سهم اربابُ ندادی

                           

                     اگه امروز همۀ گندماتُ بِدی

                                      

                                             از حق ارباب ، آزادی

                

                خیلی وقته که مزدورا گندمامونو ، می برن

                                    

                       خیلی وقته، اونارو به قیمت جو از ما می خرن

             

                          اینجا دهقانا حق دست درازی به حقشونو ندارن

                                   

                         از سهم گندمشون ،فقط یک کیسه جو بر می دارن

                 

                 هیچ کسی اینجا ، حق فریاد نداره

                                                

                     اگه کسی داد بزنه ، ارباب، مزرعه اشُ بر میداره

                               

          آره این حق اربابُ رعیتیه

                                    

                             آره زندگی ما هم حکایتیه

            

               ********

 

                   تمام سال زحمت می کشیم

                                    

                          تا پای جون مشقت می کشیم

                     

                     آخر سر ، همشون سهم ارباب میشه

                                               

                                       سهم ارباب می مونه تا همیشه

                     

                     اما نه،  دیگه طاقت نداریم

                              

                                     مگه سنگ بند می مونه رویِ شیشه

 

                                     ما می خوایم حقمونو پس بگیریم

                                                          

                                     مزرعمونو توی دس بگیریم

                       

      عاقبت توی چشم ارباب بزنیم

                                    

                           این قانون رعیتُ و اربابُ بشکنیم

 

           

                    ما دیگه گندمامونو ، به قیمت جو نمی دیم

                       

                                                  زیر بار حرف زور ارباب ، نمیریم

 

                     اینقده توی مزرعمون دور می خوریم ، چرخ می زنیم

              

                                   تا لابه لای گندم     ،     توی مزرعۀ خودمون بمیریم

                 

                       **********

                    

        ما دیگه گندمامونو ،نمی دیم ببرن

                       

                                گندم باید به قیمت گندم بخرن

      

                 کاشکی امشب مردم ده ،

                             

                                            از خواب بیدار بشن

                                 

                        

                نسل هرچی اربابِ از دهمون بکنن

                                   

                                        نسل هرچی ارباب

                                         

                                    &